Het akkoord lag er al even en afgelopen week werden ook de wethouders geïnstalleerd, tijdens een extra raadsvergadering op het Alkmaarse stadhuis. Het nieuwe college is een feit en niets staat het nog in de weg, al klonk er in de raad natuurlijk best wat kritiek. Maar voorlopig zullen de wethouders vooral onkreukbaar blijven.
Dat is een beginnend college ook gegund. Het is tijd om aan het werk te gaan, om de nieuwe plannen uit te voeren. Hoge ambities waren dat, klonk het maandag in de raad. De oppositie had daar zeker zaken om zich aan te storen. Parkeren duurder, de auto langzamer, en dan toch die spreidingswet waar Alkmaar zich eerder voor moest verantwoorden.
Maar wat aan die omstreden beleidsvoornemens opvalt is dat ze eigenlijk nauwelijks écht schuren. Het zijn in hoofdzaak keuzes die voortkomen uit landelijk allang uitgezette lijnen, of domweg uit geldnood, zoals voor dat parkeren wel kan worden gezegd. (tekst gaat door onder de foto)
Een nieuwe Karperton moet er komen, maar parkeren wordt wel duurder. (foto: Streekstad Centraal)Al tijdens de formatie klonk er kritiek op de keuze voor louter landelijke partijen in het college. Die keuze was aanvankelijk ook verrassend omdat het zittende college gewoon door had kunnen gaan. Het had en heeft een meerderheid in de raad en dit college had zich in eerdere jaren bewezen als stabiel en collegiaal.
Maar in de laatste weken werd die illusie vakkundig weggenomen door de pijnlijke val van wethouder Christian Schouten en de nog pijnlijkere trap na van de resterende wethouders. Van collegialiteit was duidelijk geen sprake meer.
Toen was ook buiten de wandelgangen van het Alkmaarse stadhuis wel helder dat het nieuwe college er zou komen. BAS en OPA bereidden zich zichtbaar en hoorbaar op scherpe oppositie voor. De andere partijen leken des te meer bereid om elkaar vast te houden, omdat er geen alternatief meer was. (tekst gaat door onder de foto)
Het oude college oogde lang robuust, maar voor wethouder Schouten was op het laatst geen plaats meer. (foto: Streekstad Centraal)Het duurde toen niet lang meer of het akkoord was er. Een akkoord met dus veel 'keuzes' die door al vastgelegd beleid lijken te zijn ingegeven. Die spreidingswet, daar móét Alkmaar nu eenmaal wat mee. Maar ook die 30km-zones die zullen uitbreiden komen uit de koker van de landelijke ambtenarij.
GroenLinks-PvdA, eerder kritisch over de Alkmaarse koers op het gebied van asiel, kan met dit akkoord tevreden naar de eigen kiezers stappen. Ze krijgen er ook nog die tragere Kanaalkade bij, een onderwerp dat raadslid Maaike Kardinaal nog aanroerde in een veelbesproken campagnefilmpje. (tekst gaat verder onder de foto)
De nieuwe wethouders leggen maandagavond de gelofte af. Wethouder Te Beest heeft op dat moment al de eed afgelegd. (foto: Streekstad Centraal)Voor de rechtse fractie in het nieuwe college, de VVD, zal het bij momenten zeer doen om de compromissen die nu gesloten zijn uit te leggen aan de achterban. Maar ook in een rechts college had de VVD deze keuzes moeten maken, tenminste, wél als het aan het rijk gelegen had. Het is dan misschien juist veiliger om te kunnen zeggen: "We moesten nou eenmaal met GroenLinks-PvdA onderhandelen, dat is politiek, wij namen onze verantwoordelijkheid."
Ook voor D66 lijkt dit akkoord goed uit te leggen en de CDA-achterban zal er niet direct tegen in het geweer gaan. Rentmeesterschap, redelijkheid, verantwoording aan het rijk: het college doet vooral wat het moet doen. (tekst gaat door onder de foto)
De fractievoorzitters zullen dit akkoord goed kunnen verkopen aan hun achterban. (foto: Streekstad Centraal)In het verleden rebelleerde Alkmaar nog wel eens, niet zelden onder aanvoering van lokale partijen als OPA en BAS, die zich opwierpen als vertegenwoordiger van de stem des volks. Maar daarvan is in dit akkoord geen sprake meer. Wat de oppositie nog zeker wel herhalen zal, bereikt Den Haag niet meer.
Maar rebellie is niet alleen maar rechts. Ook links had wel meer te wensen gehad. Écht autoluw wordt Alkmaar toch ook niet, met straks juist een moderne Karperton, zij het ondergronds. En een Alkmaars statement tegen glyfosaat, zoals in Castricum klonk, lijkt er ook niet aan te komen. Maar ja, dat stofje is in de landelijke wetgeving dan ook niet verboden.
Want dat blijft er toch wel boven hangen, boven het akkoord: dat het allemaal zo netjes in lijn is met wat in de hoge kantoortorens in Den Haag is voorgekauwd. Er is geen rebellie meer over. Alkmaar pakt het professioneel aan, maar verzet geen bakens, schuurt niet meer. Het pad is allang geëffend.
