Nóg eens bevrijd door indrukwekkende colonne: “Moet je ruiken!”

Ze prikkelden alle zintuigen: de karakteristieke militaire voertuigen die zondag in een lange colonne de binnenstad van Alkmaar binnenreden. Voorafgaand aan de feestelijke ontvangst door de burgemeester en de ambassadeur van Canada trokken ze door de regio, zodat ze ook in de Egmonden en in Castricum, Limmen en Heiloo goed waren te zien.

Zo ongeveer moet het 81 jaar geleden ook zijn gegaan, toen Alkmaar en omgeving écht werden bevrijd. Niet op 5 mei, maar wat dagen later, op 8 mei 1945. Toen reden de Canadezen de stad binnen - de naam Canadaplein herinnert er nog aan. Op dat plein waren er zondagmiddag extra feestelijkheden rondom de aankomst van de bevrijders.

"Ik wist helemaal niet dat ze dit hier hadden", reageert een bezoeker van de Alkmaarse binnenstad verbaasd. De tocht was weliswaar aangekondigd, maar niet iedereen had dat bericht bereikt. (tekst gaat door onder de foto)



De colonne bestond uit maar liefst honderd voertuigen. Dat betekende dat er een kilometerslange stoet van groene legervoertuigen door de duinen van Egmond trok - daar al een indrukwekkende aanblik. Dat werd alleen nog maar sterker toen de stoet de dorpen bereikte en werd toegejuicht door het publiek langs de weg.

De colonne was live te volgen op de website van de organisatie. Zo hoefde niemand er wat van te missen. Al bij het vertrek, om 9:00 uur in de morgen - het moederdagontbijt was nog maar net op - verzamelden zich de nodige liefhebbers bij De Meent, waar de tocht begon. (tekst gaat door onder de foto)



In Alkmaar was de krappe binnenstad soms nog best een uitdaging voor de grote amfibievoertuigen die meereden. Behendig manoeuvreerden de chauffeurs door de bochten. Als het moest ging ie even in de achteruit en dan mooi tussen de geparkeerde fietsen en de paaltjes door.

Het stadhuis was voor de gelegenheid voorzien van een bord 'town hall'. Burgemeester Anja Schouten wuifde enthousiast. Naast haar de ambassadeur van Canada, Hugh Adsett. Dat gaf extra glans aan de viering van 81 jaar bevrijding. (tekst gaat door onder de foto)



De ambassadeur was zichtbaar onder de indruk. Niet alleen van het mobiele vertoon, maar ook van het enthousiasme waarmee de stoet over werd onthaald, vertelde hij aan Streekstad Centraal. "Ik heb een geweldige dag. Het doet me goed om te zien dat ook na 81 jaar de nagedachtenis aan de vaak jonge Canadezen die destijds vochten voor de bevrijding levend wordt gehouden."

Ambassadeur Adsett noemde de omvang van de stoet indrukwekkend. "En dat geldt ook voor de hoeveelheid mensen langs de kant!" Om hem heen was de Langestraat volgestroomd met toeschouwers van alle leeftijden.

"Mooi hè, moet je kijken! Zo groot!" De reacties waren inderdáád enthousiast, soms echt verrast. Al waren er ook de toegewijde kenners, die moeiteloos technische details over de oude voertuigen wisten op te lepelen. "Moet je ruiken", reageerde een kind - die oude motoren hebben toch net even een ander 'boeket' dan moderne auto's. (tekst gaat door onder de foto)



De bestuurders van de historische voertuigen speelden geen 'soldaatje', had organisator Nick Obdam vooraf al gezegd, maar deden wél hun best om iets van die dag 81 jaar geleden terug te brengen.

Het publiek speelde mee met het spel, zwaaide naar de 'bevrijders' - maar een enkeling gebruikte zijn vrijheid van meningsuiting. "Verkeerde vlag!" De Amerikaanse 'Stars and Stripes' hoorden er niet bij, oordeelde deze toeschouwer, alleen de Canadese vlag was gepast.

Maar wélke Canadese vlag, ook dat bleek nog ingewikkeld te liggen. De bekende roodwitte vlag met het esdoornblad was in de Tweede Wereldoorlog nog niet de officiële vlag van Canada, dus misschien was die ook wel 'verkeerd'. Veel aanwezigen voerden dan ook de historisch correcte vlag.

Maar de belangrijkste vlag was toch wel het eigen, Nederlandse rood-wit-blauw, de vlag die in die vijf jaren bezetting niet had mogen wapperen. De vrijheid die 81 jaar geleden werd bevochten en nu vaak zo vanzelfsprekend lijkt, díé vierden de Alkmaarders op deze zondagmiddag, en heel de regio vierde mee.