Rond de 200 agenten waren er donderdag, misschien wel meer. De pers was er ook, groots. Tientallen journalisten, Youtubers en cameramensen waren op de been. En Amnesty International zond elf waarnemers naar Alkmaar. Je zou bijna denken dat de rechtsstaat wankelt. En oh ja, er waren ook nog wat demonstranten, een stuk of 40.
Voetbal zette de Kaasstad de afgelopen weken even lekker internationaal op de kaart. Met prestaties had dat overigens niets te maken, met supporters wel. Ah, hoor ik u al denken: 'Altijd weer dat rellende tuig'. Eh nee, ook niet. Deze 150 voetbalfans vallen in de supporterscategorie 'eigenlijk niet zo veel aan de hand' en wilden alleen graag de bekerwedstrijd tussen hun club en Alkmaars voetbaltrots AZ bijwonen.
Maar dat werd ze verboden. zoals gezegd niet omdat deze supporters zelf een groot risico vormen, maar omdat anderen vinden dat het thuisstadion van hun club in een fout land staat. Dus moet er tegen de komst van hun club en de aanhangers ervan geprotesteerd worden.
En we wonen gelukkig in een land waar het recht om dat te doen - om te mogen demonstreren - verankerd is in onze grondwet. Het is onderdeel van onze kostbare vrijheid, een vrijheid waar ooit heel veel mensen hun leven voor hebben gegeven. (tekst loopt door onder de foto)
Politie en marechausee waren in grote getale aanwezig bij de demonstratie in Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)Natuurlijk, niet de demonstranten verboden die 150 supporters om naar Alkmaar te komen. Dat deed het Alkmaarse bestuur. En díe deden dat dan weer uit angst voor wat anderen mogelijk zouden doen. En daarmee werd de vrijheid van de één ingeperkt om de vrijheid van de ander uit te kunnen oefenen.
Die protesterende groep bleek donderdag maar 40 mensen groot. Veertig. Voor iedere derde demonstrant was er een Amnesty International waarnemer aanwezig om er zeker van te zijn dat er geen demonstratierechten werden geschonden, voor iedere demonstrant was er wel iemand van de pers en voor iedere vier agenten was er één demonstrant. Oh ja, bij de demonstratielocatie waren keurig Dixies en plaspilaren geplaatst. Het demonstratierecht mag wat kosten. (tekst loopt door onder de foto)
De eerste actievoerders staan klaar, de politie ook. (foto: Streekstad Centraal)De helft van de actievoerders werd per trein aangevoerd. Voor de protestmars die volgde was dan weer géén toestemming verleend, maar dat maakt in een vrij land niet zo veel uit. Als je eenmaal de vinger hebt, heb je immers de kans de hele hand te pakken.
Met alle vlaggen en borden fier in de lucht gestoken marcheerde de groep onder het luidkeels aan de man brengen van de eigen morele superieuriteit richting het AFAS Stadion. "Alkmaar heeft bloed aan de handen!" Dat u het even weet.
En dat hele circus omdat er honderden actievoerders en tegenacties werden verwacht. Omdat confrontaties onvermijdelijk leken. In Amsterdam was het immers vreselijk misgegaan. Nee, niet met deze club, maar wel met een club uit hetzelfde land.
En de Alkmaarders? Die haalden donderdag de schouders op en liepen licht geamuseerd langs de aan de andere kant van het slootje opgestelde en uitzinnig schreeuwende demonstranten. Alkmaar had gewoon zin in een lekkere pot voetbal.
Honderdvijftig anderen hadden dat ook, maar mochten niet komen. Allemaal om ónze vrijheid te beschermen. Vrijheid was blijkbaar even niet voor iedereen.
