De één woont bij Pieter Raat, de ander werkt er en weer een ander komt er normaal gesproken vooral op bezoek. Maar dit weekend staan ze naast elkaar op een heel andere plek: het podium van COOL in Heerhugowaard. Na maanden oefenen zijn honderd bewoners, medewerkers, en jongeren klaar voor de voorstelling 'Pieter is terug'. Of iedere stap en iedere noot straks precies goed gaat? Dat lijkt tijdens de generale repetitie eigenlijk niemand het belangrijkste te vinden.
De lampen hangen, de muziek klinkt door het theater en op het podium wordt nog één keer geoefend. Waar de eerste voorstelling 'Pieter leeft' nog werd opgevoerd in een zaal van de Raatstede, pakt De Pieter Raat Stichting het vervolg twee jaar later een stuk groter aan. 'Pieter is terug' wordt gespeeld op een echt theaterpodium, compleet met professioneel licht en geluid.
Dat verschil merkt Sabina maar al te goed. Ze zingt mee in het koor en heeft dit keer ook een solonummer. "Het is deze keer toch wel net even wat professioneler dan de vorige keer", vertelt ze. "In de Raatstede was het wat kleinschaliger."
Helemaal onbekend is het theater voor Sabina niet. Vroeger stond ze er al eens met haar eigen toneelgroep op de planken. Maar nu voelt het anders. "Om dan nu hier te staan met deze groep, maakt het wel echt heel leuk en bijzonder."
De eerste repetities in het theater maakten de terugkeer naar de vertrouwde repetitieruimte daarna zelfs even wennen. "Dat voelt dan toch wel als een soort downgrade", zegt ze lachend. (tekst gaat door onder de foto)
Nog één keer oefenen voordat de zaal vol zit. Sabina zingt mee met het koor, maar staat tijdens haar solonummer straks alleen in de schijnwerpers. (foto: Streekstad Centraal)Ook voor Annika is het anders, deze keer. Ze kwam kort na de vorige voorstelling bij Pieter Raat werken en zat toen nog tussen het publiek. Toen ze hoorde dat er een vervolg kwam, wilde ze graag meedoen. Helemaal vreemd is het podium voor haar niet: vroeger speelde ze al in theaterstukken.
Annika kruipt in de huid van Kiki, een zelflerende robot die samen met Pieter Raat een belangrijke plek heeft in het verhaal. "Toen ze mij belden met de vraag of ik Kiki de robot wilde spelen, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Maar een robot spelen is niet iets wat ik vaker heb gedaan", vertelt ze.
Sinds april wordt er gerepeteerd. Ook om samen ergens naartoe te werken. Juist dat laatste maakt de maanden voor Annika zo bijzonder. "Ik vind het zo ontzettend leuk om de mensen nu ook naast mijn werk te zien. Ze halen zo veel energie uit het repeteren en je bouwt op een heel andere manier een mooie band met elkaar op."
Dat merkt ze ook buiten de repetities. "Soms zie ik iemand daarna en vraag ik hoe het gaat. Dan merk je gewoon hoeveel ze hiervan genieten. Daar doe je het natuurlijk voor." (tekst gaat door onder de foto)
Teksten onthouden, op tijd klaarstaan en vooral veel plezier maken: tijdens de generale repetitie komt al het oefenen van de afgelopen maanden samen. (foto: Streekstad Centraal)Dat plezier is tijdens de generale repetitie moeilijk te missen. Er wordt geconcentreerd geoefend, maar minstens zo vaak gelachen. Voor sommige bewoners zijn de repetities de afgelopen maanden een vast moment geworden om naar uit te kijken.
"Op het podium staan voor familie op deze leeftijd, dat had ik echt niet meer verwacht hoor", vertelt een van hen. "Maar ik vind het toch leuk. Lekker met elkaar oefenen en echt ergens naartoe werken." Een ander sluit zich daar volledig bij aan: "Ik noem de repetities echt het hoogtepunt van mijn week."
Eén van de ouderen ziet het einde van de repetitieperiode wel met gemengde gevoelens tegemoet. "Ik geniet hier zo van. Als het straks klaar is, zal ik toch wel even moeten wennen hoor. Maar dan ben ik wel mooi wat herinneringen rijker."
Dat is volgens Annika de kracht van het project. Haar oudste zoon speelt eveneens mee en ook andere jongeren hebben zich bij de groep aangesloten. Leeftijd speelt op het podium nauwelijks een rol. "Het laat zien dat je, hoe oud je ook bent, gewoon kunt doen wat je leuk vindt. We doen dit ook niet om iets helemaal foutloos neer te zetten. Het gaat om gezellig samen zijn en met z'n allen ergens naartoe werken. Het zorgt echt voor dat stukje verbinding met iedereen die meedoet." (tekst gaat door onder de foto)
Vanaf de coulissen houdt Gabriele de repetitie nauwlettend in de gaten. En als er een decorwissel moet gebeuren, steekt ze zelf de handen uit de mouwen. (foto: Streekstad Centraal)Dat zijn er inmiddels nogal wat. Volgens bestuurder en directeur Gabriele Kasten bestaat de groep achter 'Pieter is terug' uit ongeveer honderd mensen. Bewoners staan daarbij zij aan zij met medewerkers en andere betrokkenen.
"We zijn al vanaf april aan het repeteren en de puntjes op de i aan het zetten om een zo mooi mogelijke voorstelling neer te zetten", vertelt Gabriele. "Je ziet aan de ouderen, maar ook aan de begeleiders en de andere deelnemers dat ze echt heel veel plezier hebben met elkaar. En daar doen we het voor."
Een productie met honderd mensen betekent ondertussen ook maanden plannen, oefenen en regelen. "Het is natuurlijk wel een hoop geregel en gedoe", erkent Gabriele. "Maar het is wel echt ontzettend leuk om te doen."
Yvonne weet inmiddels hoeveel tijd daarin kan gaan zitten. Zij deed ook mee aan de eerste voorstelling en twijfelde niet toen een vervolg werd aangekondigd. Dit keer heeft ze een grotere rol: achter de piano begeleidt ze de hele voorstelling met muziek. "Ik vind het vooral mooi om iedereen zo te zien stralen op het podium", vertelt ze. "Dat maakt het gewoon heel erg leuk om al die tijd erin te stoppen. De repetities zijn altijd lekker gezellig en er wordt veel gelachen." (tekst gaat door onder de foto)
Nog zijn de stoelen grotendeels leeg. Tijdens de technische doorloop wordt alles klaargemaakt voor het moment waar de deelnemers maanden naartoe hebben gewerkt. (foto: Streekstad Centraal)Maar vanzelf gaat het niet. Zeker nu de voorstelling dichterbij komt, moeten de laatste details kloppen. Sabina kan er inmiddels over meepraten. "Er gaat ontzettend veel tijd, werk en moeite in zitten. Tijdens zo'n repetitie denk je soms echt: pfff, ik ben er klaar mee." Zodra ze het theater binnenloopt en op het podium staat, verdwijnt dat gevoel. "Dan ben je gewoon alleen maar heel erg aan het genieten. Het is ook zo leuk met al die ouderen."
Voor één moment zijn er nog wel zenuwen. Straks staat Sabina tijdens haar solo ineens even zonder de rest van het koor naast zich. "Daar ben ik best wel een beetje gespannen voor hoor", geeft ze toe. "Maar dat hoort erbij."
Na maanden repeteren zit het werk er bijna op. Voor Annika zou het mooi zijn als het daar niet bij blijft. Ze hoopt dat ook andere zorgorganisaties zien wat samen theater maken kan opleveren. "De ouderen en iedereen die hieraan meewerkt kunnen hier nog maanden van nagenieten", zegt ze. "En ook de naasten vinden het ontzettend leuk om ze zo bezig te zien."
Voor sommige spelers begint dat nagenieten waarschijnlijk pas nadat de laatste lamp in het theater is uitgegaan. Eerst wacht nog het moment waar ze sinds april met z'n allen naartoe hebben gewerkt: het doek mag open.
