Na 27 jaar de laatste groef: Alkmaars icoon Good Times stopt

Iedere klant weet dat hij met hetzelfde zinnetje zal afsluiten, nadat de platen en cd's zijn afgerekend: tot niet meer ziens. Nog eens winkelen in de unieke sfeer van Good Times, het zit er niet meer in. De winkel sluit eind deze maand en daarmee komt een einde aan een bijzondere Alkmaarse geschiedenis. "Niet invullen voor een ander."

Dat is de filosofie van eigenaar Rolf Barendrecht. "Afgekort: NIVEA. Ja, noteer dat maar." Tijdens het interview door Streekstad Centraal houdt Rolf de regie, zoals hij dat gewend is - als winkeleigenaar, maar ook als ervaren platenhandelaar. "Op een gegeven moment lag ik in Caracas op de grond, mijn handen zó, met een pistool in m'n nek. Toen dacht ik: waarom doe ik dit eigenlijk nog?"

Bendegeweld deed hem uiteindelijk ook echt besluiten om te stoppen met zijn lucratieve handeltje in Zuid-Amerika. In platen, wel te verstaan, al zullen die bendes die op zijn pad kwamen andere handeltjes bedreven hebben. Maar toen Rolf dat besloot, in 2007, was hij toch al heel wat avonturen verder. (tekst gaat door onder de foto)



Hij vertelt er met smaak over. Dat weten ook de andere aanwezigen in zijn winkel. "Als Rolf eenmaal op zijn praatstoel zit stopt ie niet meer hoor, pas maar op. Je hebt geen andere afspraken staan hoop ik?" De verslaggever van Streekstad Centraal weet waar ie aan begint, zo veel is duidelijk.

Maar meer dan om een begin gaat het vandaag om het einde. Good Times zal gemist worden, door de klanten, door het personeel. Dat weet Rolf maar al te goed en de beslissing is dan ook niet licht genomen. "Soms worden ándere dingen belangrijker", verzucht hij. "Ik heb hier wel lang over nagedacht."

Rolf wijst om zich heen, naar de muren die nu leeg zijn. "Ze zeiden: die houden dat nooit, al die platen. Nou, ze hebben het toch mooi overleefd. Wat het hierna gaat worden? Ik heb geen idee. Ze zullen er eerst veel aan verbouwen denk ik." (tekst gaat door onder de foto)



Het oude pakhuisje aan de Wageweg ademt historie. Het is ook het oudste huisje in het rijtje. Dat, en de enige winkel - tot ook hier de deur in het slot valt. "In 1999 nam ik het over. Daarvoor was ik hier zelf de beste klant. Ik kocht hier platen die ik weer meenam naar Zuid-Amerika, om ze daar met winst te verkopen."

Dát was het spel dat hij bijna heel zijn leven speelde: platen opkopen in het ene land, en ze weer verkopen in het andere. Een plaatje van Vader Abraham dat hem in Argentinië voor een habbekrats werd aangeboden kon hier, in de handen van de verzamelaar, tientallen guldens opleveren. En soms zelfs honderden. (tekst gaat door onder de foto)



"Ik rommelde in de jaren 80 al met platen. Vanaf de jaren 90 ging ik elke zes weken naar Zuid-Amerika. Ik kreeg soms 1.500,- gulden voor één plaat, in die tijd kon alles. Nou, dan had ik mijn vliegticket er wel uit. Ik ontdekte steeds meer."

Hij noemt de beroemde verzamelaar en schrijver Hans Pokora, aan wie hij voor een knappe winst platen van de Mexicaanse band Los Dug Dug's sleet. "We maakten elkaar groot, Hans en ik. Dat was het mooie. Maar reken maar uit, ik kocht die platen voor twee gulden of zo en dan kon ik ze soms wel voor 500 verkopen. Mooie tijden." (tekst gaat door onder de foto)



Good Times was in die tijd nog een winkel vol snuisterijen: beertjes, autootjes, poppetjes. Toen hij de zaak in 1999 overnam veranderde dat en draaide het hier alleen nog maar om platen, Rolfs grote passie.

"Maar ik werkte ook nog gewoon, als machinist. Dan had ik dienst van vrijdag tot en met dinsdag en dan weer negen dagen vrij, dat ging mooi. Van het geld dat ik hier verdiende trakteerde ik dan mijn collega's op oliebollen en zo, ja, dat vulde mekaar mooi aan."

Na 1999 veranderde de platenmarkt wel, merkte Rolf. Wat dat betreft kwam de overstap naar een fysieke winkel voor hem op het juiste moment. De grote winsten uit de jaren 90 verdwenen gaandeweg, ook door de opkomst van het internet, waardoor verzamelaars makkelijker zélf aan die platen kwamen. (tekst gaat door onder de foto)



"Platen zijn daarna toch weer heel populair geworden, maar eigenlijk merk ik dat niet. Jongeren die platen kopen zoeken vooral naar nieuwe platen. In Good Times verkopen we tweedehands platen."

Een vaste schare klanten bleef de winkel desondanks trouw. "Mijn vrouw vind het denk ik niet zo heel erg dat ie stopt", lacht één van hen. Híj des te meer, dat is duidelijk.

De klanten roemen ook de sfeer van de winkel en halen herinneringen op aan vroeger, toen je in een oude telefooncel je plaat kon luisteren. Als die ging draaien ging ook het licht van een discobal aan. (tekst gaat door onder de foto)



Humor heeft er altijd ingezeten en dat past bij het karakter van Rolf. Hij wil ook eindigen met een grap: een gezamenlijk kerstmaal, met het personeel en oude bekenden, maar dan wel op 24 september. Daarmee blijft een traditie in stand, want in andere jaren werd hier écht kerst gevierd, maar dan op de juiste datum.

Daarna is de plaat toch echt uitgespeeld. Eind september draagt Rolf het pand over. Online blijft er nog wel handel bestaan, maar voor de vaste klanten én het personeel is het dan toch wel echt voorbij.

"Ja, dan is het klaar. Echt klaar." De ironie verdwijnt voor heel even uit zijn stem. "Het is heel zielig en lullig. Maar zo is het wel. Het is mooi geweest."