Voor Cindy uit Heerhugowaard werd Roparun persoonlijk: “Team was grote steun”

Als sportmasseur meehelpen bij een evenement van Roparun - daar zei ze wel ja tegen, zes jaar geleden. Maar hoe de onderwerpen kanker, steun én leven na de behandeling in de tijd die volgde het leven van Cindy de Pagter zouden tekenen, dat had ze nooit kunnen bevroeden. "Drie weken voor het evenement voelde ik een knobbel op mijn borst."

Ze vertelt er openhartig over, als ze Streekstad Centraal ontvangt bij haar thuis in Heerhugowaard. Over de behandeling, maar ook over wat er ná de behandeling komt, iets waar ze nog altijd midden in zit. "Na het ziekenhuis, dan begint het pas echt", bevestigt zoon Robert, die van dichtbij de impact van kanker, van chemo, van de ontreddering meemaakt.

"Ik wil wat met mijn verhaal dóén", vertelt Cindy. "Ik wil anderen helpen met het gat dat valt na het ziekenhuis. Zo kom ik ook zelf weer terug in de maatschappij." (tekst gaat door onder de foto)



Met trots draagt ze het shurt van Runningteam222. Dát Roparunteam is de rode draad in haar verhaal. Een team uit Oud-Beijerland, opvallend genoeg. Ze is zelf een Koedijkse die in Heerhugowaard woont, met familie in Alkmaar - hartstikke lokaal allemaal. Maar ze is intussen helemaal met de Oud-Beijerlanders vergroeid geraakt.

"Ze kwamen bij toeval op mijn pad. Ik zag een oproep op Facebook, daar hebben mijn man en ik op gereageerd. Ze zochten een sportmasseur en dat zijn wij allebei, we wilden wel helpen. Zo begon het. Ik kende die mensen niet, maar toen we bij ze kwamen, voor de voorbereiding, was het meteen een 'hug', meteen dat welkome gevoel."

Die eerste ontmoeting was een voorbereiding op het grote Roparunevent rond pinksteren, waaraan de groep hardlopers en fietsers uit Oud-Beijerland weer zou deelnemen. Estafette, intensief sporten, dat allemaal om geld in te zamelen voor het goede doel: een beter leven ná de kankerdiagnose.

"Sporten is voor ons altijd heel belangrijk geweest", duidt Cindy de motivatie van haarzelf en die van haar man John. "We wilden graag helpen, het voelde goed. Masseren." (tekst gaat door onder de foto)



Maar toen werd alles in heel korte tijd anders. "Drie weken voor het pinksterevent voelde ik ineens een knobbeltje op mijn borst", vertelt Cindy. De rest vertelt zich haast vanzelf - behandeling, hoop en vrees, uiteindelijk toch genezing - maar het is natuurlijk toch wat anders voor wie het zélf meemaakt. Daarover schreef ze op haar blog.

Het beeld, van hoe de rode vloeistof haar bloed in ging, het gevoel: ik moet hier weg - de onomkeerbaarheid. Ze kan het terughalen, maar ze houdt ook afstand van de pijn die ze toen voelde. "Later, tijdens de bestraling, moest ik mijn adem inhouden. Als je dat doet, zakt je hart naar achteren, zeiden ze. Dan raken de stralen het hart niet, maar alleen de borst", vertelt ze. "Maar dat bleek bij mij weer anders te gaan. Daarom ben ik naar Delft gestuurd. Wat daar kon, kon niet in Alkmaar... Dan zat ik in een vakantiehuisje en ging naar het ziekenhuis voor de behandelingen."

Het is een traject dat ze zo veel mogelijk op de automatische piloot doorliep. Tussen de behandelingen door toch eens mee naar het team van Roparun - 'als mascotte', zoals ze het zelf uitrukt. Humor, soms tegen beter weten in.

"Vanaf het moment dat zo'n behandeling begint, geef je alles uit handen", ervoer Cindy. "Ik voelde me soms net als zo'n auto die ze in de garage op een brug zetten. Dan lag ik plat terwijl ze met mijn borst bezig waren."

En dat alles in grote onzekerheid. Het leven zelf werd een vraag. De antwoorden: behandelingen, onderzoeken, nieuwe behandelingen. Maar uiteindelijk was ze dan toch 'schoon' en had ook de nabehandeling in Delft het beoogde effect. "Ja, en toen viel ik in een gat." (tekst gaat door onder de foto)



Na de behandeling, na het ziekenhuis, na dat overleven - letterlijk - op de automatische piloot, daarna kwam pas het besef. Ze erkent het inmiddels als een trauma en krijgt ook hulp bij haar worsteling daarmee. Maar weg is het nog niet. Des te sterker haar wil om ook ánderen te waarschuwen, om het besef te vergroten dat dit ook bestaat.

Dat - en Runningteam222 natuurlijk. "Drie weken na mijn diagnose al, toen ging dat team voor mij lopen... We kenden elkaar net. Maar dat is Roparun. Iedereen heeft er een gevoel bij. Iedereen heeft een verhaal." Zo bleef de band met het team innig. Ook toen ze bijna niks kon, kwam ze mee. Nu hoopt ze ook echt weer te kunnen masseren, bij het aanstaande evenement in mei.

"Daar zoek ik nu sponsoren voor. Hier, in de regio. Er zijn al Heerhugowaarders die sponsoren. Meditec bijvoorbeeld, daar werkt John. Danny Diemeer van Belle-Vue Wonen. Zo hopen we er meer te krijgen, dat het ook hier leeft." Wie daar meer over wil weten kan contact opnemen via Runningteam222. Op 23 mei gaat Roparun 2026 van start. Deze keer zeker niet zonder Cindy - en dus mogelijk met ook een beetje hulp uit Heerhugowaard.