Afzetlinten langs de weg, het geluid van hardloopschoenen op het asfalt en vrijwilligers in hesjes op elke straathoek. Zondag stond Schoorl volledig in het teken van hardlopen. Om precies te zijn: in het teken van de Groet uit Schoorl Run. Wie door het dorp loopt, hoeft niets uitgelegd te krijgen. "Je kunt er gewoon niet omheen. Vandaag is het hardlopen. Punt."
In de duinen en langs de straten gaat het daarom vooral over de halve marathon en de 30 kilometer van de Groet uit Schoorl Run. Maar er staan zondag meerdere runs op het programma: de Kids Run, de 30 km, de halve marathon en de 10 km - verspreid over de hele dag.
De halve marathon en de 30 kilometer zijn het eerste aan de beurt. Langs het parcours staan mensen ruim op tijd klaar om hun vrienden en familie aan te moedigen. Ze weten precies wie ze verwachten en ongeveer wanneer.
"Mijn vriend loopt de dertig kilometer," zegt een vrouw die continu haar telefoon in de gaten houdt. "Ik heb zijn livelocatie dus ik weet wanneer ik hem ongeveer kan verwachten", laat ze aan Streekstad Centraal zien. "Maar soms blijft hij een beetje hangen dus ik moet goed opletten of ik hem langs zie komen." (tekst gaat door onder de foto)
De deelnemers hoefden het zondag niet alleen te doen. Op veel plekken stond het publiek tegen de hekken aangedrukt. (foto: Streekstad Centraal)Dan ineens klinkt het: "Daar loopt 'ie!" Ze zet een stap naar voren en klapt extra hard. "Ja hoor, die met dat groene shirt. Dat is ’m." De loper kijkt op, steekt kort zijn hand op, maar richt zijn blik daarna meteen weer op de weg voor zich. "Lekker bezig!"
Rond het twee kilometerpunt is het opletten geblazen. Hier zit een sluis in het parcours zodat toeschouwers kunnen oversteken. Een nauwgezette operatie. "Met dit lint zorg ik ervoor dat één kant van de weg vrij blijft. Dan kan het publiek naar het midden lopen en dan gooi ik de andere kant open zodat de oversteek gemaakt kan worden", legt die vrijwilliger die het in goede banen moet leiden uit. "Het moet natuurlijk wel allemaal veilig verlopen hier."
Het klinkt allemaal heel makkelijk, maar in de praktijk is er toch de nodige stemverheffing nodig om het voor elkaar te krijgen. "Binnenbocht! Binnenbocht!", wordt er hard geschreeuwd. Een enkeling glipt nog snel onder het lint door, maar tot echte ongelukken leidt het niet. (tekst gaat door onder de foto)
Om het publiek veilig de oversteek te laten maken zorgen vrijwilligers ervoor dat de lopers één kant van de weg vrijhouden. "Buitenbocht! Buitenbocht!". (foto: Streekstad Centraal)Als het wat rustiger wordt is er weer tijd voor wat ontspanning en een grap. "Heb je ooit overwogen om te gaan werken op de markt?", vraagt een andere vrijwilliger lachend. "Nou, nu je het zo zegt, misschien ligt daar mijn talent", is de reactie.
Tussen de toeschouwers zien we ook mensen die gekleed zijn of ze zelf meelopen. Een man in hardloopkleding, maar zónder startnummer speurt geconcentreerd het parcours af. "Ik loop hier bijna elk jaar," zegt hij. "Maar dit keer ben ik geblesseerd. Ik ren nu korte afstanden, maar wil de lopers natuurlijk wel aanmoedigen." Hij klapt net zo hard mee. "Dit is ook hartstikke leuk. Je voelt de energie nog steeds."
Iets verderop staat iemand die het hardlopen inmiddels achter zich heeft gelaten. Ze wijst naar een loper die voorbij komt. "Dat is mijn dochter," zegt ze trots. "Vroeger liep ik zelf de halve marathon, nu sta ik hier. Dat is anders, maar eigenlijk veel leuker. Ik ben nu veel zenuwachtiger dan toen ik zelf liep." (tekst gaat door onder de foto)
Vol adrenaline en blijheid komen de meeste hardlopers de finish over. De een wat vermoeider dan de ander, maar allemaal even trots. (foto: Streekstad Centraal)Na iets meer dan een uur komen de eerste lopers van de halve marathon over de streep. Ze lopen strak door, nauwelijks om zich heen kijkend. "Zo, die zijn snel," zegt iemand vanaf de kant. Er wordt geklapt, gefloten en geroepen, ook als het tempo iets lager ligt. "Nog een klein stukje, kom op!"
Daarna verandert het beeld. Lopers komen één voor één of in kleine groepjes over de streep. Allemaal met een ander gezicht: leeg, opgelucht of met een kleine glimlach. Sommigen gooien de armen even omhoog, anderen buigen voorover, sommigen lopen nog een stukje door of blijven direct stilstaan. Voor de één is het een snelle tijd, voor de ander vooral opluchting. Maar iedereen komt over die streep met hetzelfde doel: klaar zijn. "Ontzettend pittig, maar een fantastische ervaring."
